Hər dəfə hər hansı bir bayram və ya tədbirdən əvvəl nə geyinəcəyim haqqında uzun-uzadı düşünürdüm, çünki paltarlar əynimdə kartof kisəsi kimi görünürdü. Daimi qınayan baxışlar, ”bu nə geyinib?”, ”necə də yaraşıqsızdır“ kimi fikirlər beynimdə fırlanırdı. İnsanların mənə məhz xarici görünüşümə görə qəribə baxdıqlarını düşünürdüm. Paltar geyinəndə özümü rahat hiss etmirdim, ona görə də böyük ölçülü geyimlərə üstünlük verirdim. Beləcə bütün qüsurlarımı gizlədirdim.

Mənim üç problemim var idi: böyük sinə, artıq çəki və stimulun (“təkanın“) olmaması. Birinci problemi cərrahi əməliyyat yolu ilə həll etdim, çünki yeganə çıxış yolu bu idi. İkinci problemin həlli isə əməliyyatdan sonra güzgüyə baxıb qeyri-mütənasib bədən quruluşumu gördüyüm zaman ağlıma gəldi: kiçik sinə və böyük qarın. Həll yolu özözünə tapıldı. Evdə tədricən idman etməyə başladım, şirniyyatı məhdudlaşdırdım, çəkim yavaş-yavaş azalmağa başladı.

Mənim vəziyyətimdə ən yaxşı stimul uşaqlarım oldu. Məhz onlar mənə: ”Ana, sən necə də gözəlsən, sən ən yaxşısısan, biz səni çox istəyirik“ deyirdilər. Məhz onlara görə daha da yaxşı görünmək istəyirdim. Ailədəki vəziyyət — həyat yoldaşımla məişət problemləri — daha böyük stimul verdi. 10 illik birgə həyatdan sonra onun yenidən mənə diqqət yetirməsini istəyirdim.

İndi güzgüyə baxanda, dəbli bir paltar geyinib özümə heyran oluram. Ona görə də, heç vaxt nəyəsə başlamaqdan qorxmayın, çünki başlamadan bunun sizdə alınıb-alınmayacağını heç vaxt bilməyəcəksiniz.