Hazırda mənim tam 46 yaşım var. Düz bir il əvvəl özümdə dəyişikliklər etmək istədiyimi başa düşdüm. Bütün problemlər bir yerə toplanmışdı (özünəinamın olmaması, ailə problemləri, həyat yoldaşımla münasibətlərdə çətinliklər).

Müxtəlif fikirlərdən azad olmaq üçün qaçmağa başladım, daha doğrusu, əvvəllər də qaçırdım, amma bu dəfə buna ciddi yanaşmağa qərar verdim. Yavaş-yavaş, özümü məcbur edərək, tənbəlliyə və göz yaşlarıma qalib gələrək hər gün qaçırdım: əvvəlcə az, 3 km, sonra 5 km, sonra 7 km. Şəxsi rekordum 22 km-dir.

Əhvalımın yaxşılaşmağa başladığını gördüm; problemlərim artıq problem kimi görünmürdü, çünki qaçışdan bədənim yorulur, başım isə dincəlirdi.

Əvvəlcə çəkim çətin azalırdı, amma mən özümə hədəflər qoyub onlara doğru irəliləyirdim: 2024-cü il yazın əvvəlində 67 kq, yazın sonunda 64 kq, Yeni ildə 60 kq olmaq istəyirdim.

Ətrafımdakı insanlar mənim dəyişdiyimi görüb fəal həyat tərzinə qoşuldular, kimə nə yaxındırsa: bir həmkarım qaçmağa başladı, bir rəfiqəm velosiped sürməyə keçdi, digər rəfiqəm çox gəzməyə başladı və daha bir çox nümunə var. Həyat yoldaşım əvvəlcə mənim yeni həvəsimə inamsızlıqla yanaşdı. İndi isə, 15 il əvvəlki, ilk tanış olduğumuz zamankı formama qayıdanda, sanki yenidən mənə aşiq oldu. Mən sevdiyim yeməklərdən (tortlar, dondurma və s.) imtina etmədim, tək şey — saat 19.00-dan sonra yeməməyə çalışıram.

Ümid edirəm ki, mənim hekayəm, başqası üçün deyil, özü üçün bir az arıqlamaq lazım olduğunu anlayanlar üçün nümunələrdən biridir. Qara paltardakı foto 8 martda Sankt-Peterburqda, hekayəm üçün xüsusi olaraq çəkilib.